Ik heb echter toch enkele bedenkingen bij deze geste.

Hoewel het verantwoord kan zijn om voor Opel Antwerpen tussen te komen omwille van de specifieke situatie, moeten we de vraag stellen: komen andere bedrijven ook in aanmerking? Waar stopt het dan? Gaat de overheid criteria hanteren waarbinnen steunverlening al dan niet kan? Lukraak interveniëren bij elk bedrijf dat komt smeken om steun lijkt me getuigen van weinig strategische visie.

In tweede instantie moet men ook oppassen de inspanningen te concentreren op bedrijven of sectoren in moeilijkheden, die het meest zichtbaar zijn of die het best kunnen lobbyen en dreigen met delokalisatie als de overheid niet tussen komt. Bij elke economische crisis gaan onvermijdelijk jobs verloren. Koste wat kost dit proces tegenhouden is vaak duur en inefficiënt.

De aandacht moet dus ook gaan naar bedrijven en sectoren met toekomst. In dit verband lijkt het beter om in het algemeen de lasten voor bedrijven te verminderen en om de inspanningen inzake innovatie op te drijven. Inspanningen inzake opleiding ook, en het flexibiliseren van de arbeidsmarkt, zodat gemakkelijker nieuwe jobs kunnen worden gevonden.

Opel Antwerpen blijkt een efficiënte vesting te zijn en dus het redden waard. Maar hier mag het niet ophouden. Er is dringend nood aan fiscale ondersteuning van kapitaalinvesteringen in bedrijven en sectoren die zich richten op innovatie, en als het even kan duurzame productieprocessen.