De aankondiging dat Suez eindelijk verplicht wordt door de Europese Commissie om Distrigas van de hand te doen zorgde in eerste instantie voor een zucht van verlichting: eindelijk wordt het quasi monopolie van Suez doorbroken en kan de Belgische dochter aan een concurrent verkocht worden.

Deze opluchting is echter van korte duur. EDF (Electricité de France) is immers een kanshebber om met deze ‘huwbare dochter’ aan de haal te gaan. Een verkoop aan EDF is mogelijk problematisch, vooral omdat het hier nog steeds om een overwegend staatsbedrijf gaat en Suez nauw betrokken blijft. De energiebelangen van de Franse staat hoeven niet noodzakelijkerwijze gelijk te lopen met de Belgische. In hetzelfde kader wordt dan ook gesuggereerd om, in afwachting van een transparante en vrije Europese energiemarkt, te zoeken naar de mogelijkheden om een Belgische energiegroep tot stand te brengen.

Op de kritische vragen hierover antwoordde de minister dat hij de industriële plannen van alle kandidaten wil onderzoeken om er zeker van te zijn dat de concurrentie écht gerealiseerd wordt en de ‘publieke belangen’ gevrijwaard worden.

Afwachten hoe hij dit in de praktijk zal realiseren...

De vraag naar de mogelijkheid om via een ‘Golden Share’ de Franse overmacht te temperen werd door de snelheid van Guy Verhofstadt en Karel De Gucht overbodig: de buit was al binnen.